Een portret van Camilo: adoptie, is God daarbij?

Dit is het eerste blog in een serie ‘portret’. Camilo wil graag iets schrijven over adoptie. En nog specifieker over zijn adoptie. Adoptie, is God daarbij? Nou zeker, een krachtig getuigenis van Camilo.

Ik zeg dit niet omdat ik iets tekort kom, want ik heb geleerd onder alle omstandigheden tevreden te zijn met wat ik heb, of het nu veel of weinig is. Filipenzen 4:11

Wie is Camilo?

Ik ben Camilo van Kleef 20 jaar woonachtig in Harskamp. Mijn hobby’s zijn orgel spelen en muziek luisteren. Ik woon thuis met mijn (adoptie)ouders en 3 broertjes.

Herinner jij je het moment dat je echt met je nieuwe ouders mee naar huis ging?

Het moment zelf kan ik niks van herinneren ik was 1 jaar oud toen ik in Nederland kwam. Wel heb ik heel veel verhalen gehoord toen ik in Nederland kwam. Zoals dat ik huilde toen mijn opa (die niet meer onder ons is) zijn eerste kleinkind mocht vasthouden en dat hij zei:”rustig maar,  ik heb je vast”. Ik heb wel een fotoboek van het moment dat ik werd opgehaald in Colombia.

Had jij zelf door dat je geadopteerd was, voel jij je anders?

Nee ik ben er later pas achter gekomen (hoe weet ik niet dat kan ik mij niet meer herinneren). Ik schaam me er ook totaal niet voor dat ik geadopteerd ben.

Voel ik mij anders dan anderen? Nee, ik voel mij zeker niet anders dan anderen. We zijn allemaal geschapen door God en elk mens is anders maar toch één. Ik voel me net als alle Nederlanders als we het volkslied zingen met het WK, of bij dodenherdenking. En dan denk ik bij mezelf: dit is een moment waarop wij 1 zijn, ongeacht hoe of wat je bent.  “Eendracht maakt macht“, heb ik wel eens gehoord en dat is een soort motto van mij geworden.

Waar is God in jouw leven?

Ik ga wat vertellen. Ik ben 20 jaar en woon 19 jaar in Nederland. 17 jaar lang heb ik het heel gewoon gevonden dat ik jarig was, dat ik geadopteerd was heb er 17 jaar niet bij stil gestaan. Op 9 september 2016 las ik op een pagina van Instagram een tekst: Geeft de HEERE dank!
En het leek net of de tijd even stil stond en dat die 17 jaar als een flits voorbij kwamen. Ik dacht bij mezelf: wat als ik nu nog in Colombia was geweest, wat zou er dan van mij terecht gekomen zijn. Mijn moeder heeft mij om even grof te zeggen gedumpt bij een kindertehuis omdat zij niet voor mij kon zorgen. Ik heb tegen de rand van de dood gelegen maar mocht het toch overleven. Misschien zou ik nu op straat leven of overleden zijn.

En voor het eerst ging ik op mijn knieën en dankte God hoe goed Hij voor mij is geweest. Nu mag ik het woord horen en ik mag zingen tot Zijn eer. En mijn dank uiten in het orgel spel. En dat heb ik pas ingezien na die ene tekst die mij stil zette.

God is goed!

Alleen wij mensen (wat ik ook 17 jaar heb gedaan) geven liever onszelf een schouderklopje. En we bedanken snel iemand die ons uit de nood heeft geholpen. Maar mag ik wat vertellen. Ga eens op de knieën als de uitslag van een toets of een sollicitatiegesprek goed is uitgevallen.

Soms moet je stil gezet worden.

Ik kan moeilijk leren en ook toen ik naar catechisatie ging vond ik het heel moeilijk. Totdat een dominee zei: ga voordat jullie naar catechisatie gaan eens op de knieën en bid dan of God je wilt helpen. Schaam je je misschien voor de anderen die het saai vinden of die niet leren om stoer te doen. Bid dan om de kracht om Zijn hulp. En gebruik een psalmvers: Uw woord is een lamp voor mijne voet (psalm 119).
Ik heb die avond gebeden. En na het gebed werd ik gezegend want het lukte met Zijn kracht en hulp. En ik dankte God hiervoor.

Ik wil niet zeggen dat ik nu zo goed ben maar wil hiermee zeggen dat we soms ergens bij stil gezet moeten worden. Dan pas weten wij en beseffen wij wat dankbaarheid is.

Wie geef jij een schouderklopje of ben jij dankbaar jezelf als je een 10 heb gehaald? Een ander als die z’n rijbewijs heb gehaald? Of geven wij dan God onze dankzegging toe. Wat zal jij doen?

Mijn opa bracht mij tot geloof

Mijn opa was heel bijzonder voor mij. We hebben 8 jaar in de wereld geleefd zonder dat we in God geloofden. Ik mocht vele weekenden bij hem slapen met met hem naar de kerk gaan. Ik was heel trots dat hij mijn opa was en dat ben ik nog steeds. Toen hij op sterven lag dacht ik bij mezelf het komt vast goed want hij gelooft in God. Maar helaas Gods wil was anders. Mijn opa stierf.

Vlak voordat hij stierf ben ik begonnen met orgelspelen. En toen heb ik door de telefoon psalm 25:2 gespeeld: HEER ai maak mij Uwe wegen. Door Uw woord en geest bekend. En daar had hij het tot zijn laatste dag over. En als ik nu soms op een kerkorgel speel, speel ik altijd psalm 25. Eerbiedig,  want mijn opa was mijn voorbeeld in alles.

Het bijzonderste moment in mijn leven tot nu toe

Ik ben een keer weggelopen van huis omdat het niet goed ging thuis. Drie keer heeft God mij de kans gegeven om terug te gaan. De eerste kans kwam in de vorm van een stok met een balon er aan. De balon bleef naar achteren waaien terwijl er geen wind stond. Ik zag het, maar liep toch door.

De tweede was het gehuil van mijn broertje die net geboren was. Ik ben gek op mijn broertje en toch liep ik door.

De derde kans kwam doordat ik bij een T-splitsing de verkeerde kant was opgelopen. Hierdoor kwam ik uiteindelijk weer bij hetzelfde punt terug. Toch liep ik dwaas de verkeerde kant verder.

Mijn ouders hadden de politie gebeld omdat ik niet meer thuis kwam. Toen de politie mij vond moest ik op het politiebureau een verklaring afleggen. Ik moest in de cel zitten en dacht op dat moment wat nu? Ben op mijn knieën gegaan en heb gebeden: “HEERE wat wil U dat ik doen zal. Ik heb gezondigd tegen mijn ouders en tegen U. Ik leg het in Uw handen”.

Toen ik Amen zei ging de celdeur open en de agent zei dat mijn moeder stond te wachten. Ze nam mij in haar armen en zei: je hoort bij ons en niet op straat.

God heeft gedaan wat Hij wilde en niet wat ik wilde. We kunnen allemaal onze weg gaan, maar Hij is de weg.

Mijn lievelings-psalm: is God daarbij? Zeker!

Psalm 119 vers 83 en dan de 2 zinnen.

“Ik HEER die al mijn blijdschap in U vindt en Uw liefdedienst heeft mij nog nooit verdroten.”

Na al die jaren kan ik door alles wat ik heb meegemaakt, positief en negatief, zeggen dat God voor mij heeft gezorgd. Ik ben dankbaar voor wat mij is overkomen.

Mooi verhaal van Camilo. Is God daarbij? Dat is echt geen vraag meer. Wil jij ook eens je verhaal vertellen? Stuur het op of vraag ons wat vragen aan jou te stellen. We zijn er met elkaar en voor elkaar. Jouw verhaal sterkt weer een ander.

 

webmaster
Volg mij

webmaster

In deze rol schrijven we de wat algemenere blogs en de blogs in de serie 'toeslaan'. Praat je ook mee in onze besloten groep op Facebook? Leuk! www.facebook.com/groups/christelijkejongemannen
webmaster
Volg mij

Dit vind je ook leuk!

  • Vandaag is het 4 oktober, dus dierendag. Mijn zoontje is deze dierendag mooi begonnen want hij heeft vannacht gedroomd van de ark van Noach. Hij weet veel over dieren maar en hij probeert van dieren te houden als hij ze in het echt tegenkomt. Met…
  • Soms lees je iets wat je aandacht trekt. Ik ben geen lid van Refoweb maar als er eens iets moois te lezen is wil ik dat wel eens doen. Via Facebook of Twitter komt zo'n artikel dan 'tot mij'. Vandaag lees ik: "Prediking Gereformeerde Gemeente…
  • Wie zit er achter deze website voor christelijke jonge mannen in de leeftijd van 14 tot 45 jaar? Ik ben Chiel Voerman, getrouwd, vader van drie mooie kinderen. Op dit moment verdien ik mijn geld met het coachen van jongeren en jongvolwassenen. En dat zijn…
  • Yes! Christelijke jongeman Marc-Jan gaat boeken lezen voor ons. Marc-Jan reageerde op onze zoektocht naar bloggers, schrijvers, lezers en andere mensen die spannende dingen meemaken die leuk zijn om te delen. Ben jij ook zo'n interessant iemand, dan hebben we hieronder een boodschap voor je.…

webmaster

In deze rol schrijven we de wat algemenere blogs en de blogs in de serie ‘toeslaan’. Praat je ook mee in onze besloten groep op Facebook? Leuk! www.facebook.com/groups/christelijkejongemannen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *